را مسؤول اعمال خود معرفى مى كردند . يكى از جلوه هاي برخورد اين دو طرز تفكر هنگامى بود كه بازماندگان كربلا را وارد كاخ ابن زياد كردند ، أو ديدارى عمومى ترتيب داد ودستور داد سر امام حسين ( عليه السلام ) را در برابر أو گذارده ، آنگاه زنان وكودكان آن حضرت را وارد كاخ نمودند . حضرت زينب در حالي كه كم ارزش ترين لباسهاى خود را به تن داشت وزنان وكنيزان أطراف أو را گفته بودند به صورت ناشناسى وارد شد وبي اعتنا در گوشه اى نشست ، ابن زياد چشمش به أو افتاد وپرسيد : اين زن كه خود را كنار كشيده وديگر زنان گرداگرد أو هستند ، كيست ؟ حضرت زينب پاسخى نگفت : ابن زياد سؤالش را تكرار كرد ، يكى از كنيزان آن حضرت را معرفى كرد ، ابن زياد رو به ايشان كرد وگفت : سپاس خداى را كه شما را رسوا گردانيد وكشت ودروغهايتان را آشكار ساخت . حضرت زينب پاسخ داد : سپاس خداى را كه به واسطة پيامبرش ما را گرامى داشت واز پليدى پاك گردانيد ، تنها فاسق رسوا شده وبدكاره دروغ مى گويد ، الحمد لله كه ما اين گونه نيستيم وديگران اين گونه مى باشند . ابن زياد گفت : ديدى خداوند با خاندانت چه كرد ؟ آن حضرت گفت : جز زيبائى نديدم ، آنان كساني بودند كه خدا مقدر ساخته بود كشته شوند وآنها هم مردانه به خوابگاه خود رفتند وبه زودى خداوند تو وآنان را در روز قيامت روبرو مى كند واز تو بدرگاه خدا شكايت ودادخواهى مى كنند ، اينك بنگر كه آن روز چه كسى پيروز خواهد شد ، مادرت به عزايت بنشيند اى پسر مرجانه .